Gözlerimi yumdum biraz uyuyabilmek için. Uyandığımda yanıbaşımda olursun diye düşündüm. Gözlerimi açtığımda ilk seni göreceğim telaşıyla uyandım, yoktun!
Ben düşünmemiş, düşlemişim senden habersiz tekrar seni… Ne garip kendime hükümsüzüm bu aralar. Düşlerim, düşüncelerimi sarmış. Benim bile haberim yok seni bu kadar düşlediğimden. Sen benim haritamda yerinden emin olduğum tek yerdin. Ara sokaklara girip kaybolmadan, yerini bildiğim tek adrestin.
Şimdi yolumu kaybettim ne ara sokaklar kesiyor beni, ne de sokak başlarında adres sormamı isteyen adamlar. Sen benim bildiğim en güzel sokaktın. Hani sorsan dibi gördüm ben seninle birlikte. Dibi gördüm ama batmıyorum denizimde. Yüzmeyi öğreneli uzun vakit oldu ve uzun vakit oldu senden gideli…Veda da değil bu. Bir çeşit hüzün sanki. Kısa ara göz yaşları… Bir gülüyor bir ağlıyorum; hem giderim hem ağlarım hallerinde…
Şimdi bir başkasının elinden tutmak nasıl da zor. Ve nasıl da zor şehvetle bir bedenin olabilmek ah bir bilsen. Tedirginim, diken üzerinde tüm hislerim. Yeni kurallarım var artık; alışmak, bağlanmak, sevmek yok. Olurda birini seversem bir gün söylemek de yok.
Kendime bile kapattım sesimi! Sesimi duymaya bile tahammülüm yok. Kendimden firar ettim bu gece.